«La fin du jour» (Julien Duvivier) (1939)

     Ο ξεχασμένος από πολλούς μαιτρ της σκηνοθεσίας Duvivier, με αυτή τη γλυκόπικρη ταινία και με αφορμή τη ζωή και τα προβλήματα σε ένα ιδιωτικό γηροκομείο για ηθοποιούς, διεισδύει στο χώρο του θεάτρου και ανατέμνει την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση αυτών των ξεχωριστών πλασμάτων, όταν τα φώτα έχουν σβήσει. Σπιρτόζικοι αλλά και γεμάτοι συναίσθημα διάλογοι, σχόλιο για τα γηρατειά και πώς τα βιώνουν οι πάλαι ποτέ πρωταγωνιστές ή δευτεραγωνιστές, όταν η αυλαία έχει οριστικά και αμετάκλητα πέσει, διάχυτη νοσταλγία για τα χρόνια που ήταν πάνω στο παλκοσένικο. 

     Ρεσιτάλ ερμηνείας ως συνήθως από το μεγάλο Michel Simon, στο ρόλο ενός κατεργαράκου κομπάρσου που εν τούτοις δεν κατάφερε να παίξει ποτέ θέατρο, αλλά δυσκολεύεται να το παραδεχτεί όπως επίσης και την ηλικία του. 

     Παρόμοιας ποιότητας υποκριτική τέχνη και από το Louis Jouvet, στο ρόλο ενός εγωπαθή, ανέμελου και αγέραστου, αιώνιου λάτρη του ποδόγυρου, που για να θρέψει το υπερτροφικό του εγώ έχει τη διαστροφική ανάγκη να καταστρέφει ζωές άλλων, χωρίς τύψεις. 

   Εξίσου καλός και ο Victor Francen, ο οποίος και αντιπροσωπεύει τη φωνή της λογικής μέσα σε αυτή την καλώς ή κακώς εννοούμενη ανισορροπία και φενάκη, ένας «actors’ actor» καλλιτέχνης που παρά το ταλέντο του δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από το κοινό, θρηνεί ακόμα τη μοναδική γυναίκα που αγάπησε και που τον απάτησε και νοσταλγεί τις παλιές, αυθεντικά καλές εποχές του θεάτρου. 

     Στην παρακάτω κομβικής σημασίας και συγκινητική ατάκα του Simon περιγράφεται νομίζω πλήρως το δράμα, αλλά και η χαρά της ζωής του ηθοποιού. “Η ζωή ενός ηθοποιού είναι διαφορετική από αυτή των άλλων ανθρώπων. Ακόμα και για τον ατάλαντο τα φώτα, η αυλαία, το χειροκρότημα μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο κόσμος μας παρακολουθεί. Γινόμαστε κακομαθημένα παιδιά και παραμένουμε τέτοια. Με ψηλά το κεφάλι παίζοντας τραγωδία ή κωμωδία. Αλλά κάναμε τους ανθρώπους να κλάψουν ή να γελάσουν. Τους κάναμε να ξεχάσουν τα προβλήματά τους, αυτό είναι που μετρά". Μία συγκινητική ταινία, τρανή απόδειξη του ξεχωριστού ταλέντου του σκηνοθέτη, ο οποίος αξίζει να ανακαλυφθεί από το λάτρη του σινεμά.