Cairo station (Youssef Chahine) (1958)

    Για πολλούς η κορυφαία ταινία του μαιτρ και θεωρούμενου ως πατέρα του αιγυπτιακού κινηματογράφου, Chahine, είναι ένα νεορεαλιστικό δράμα που έχει επίκεντρο ένα σιδηροδρομικό σταθμό και εστιάζεται στα πρόσωπα που βγάζουν τον επιούσιο νόμιμα ή παράνομα γύρω από αυτόν. Άρτια σκηνοθεσία, ολοκληρωμένη η σκιαγράφηση των χαρακτήρων με τον σκηνοθέτη να αγγίζει με θάρρος ευαίσθητα θέματα ταμπού μίας αιγυπτιακής κοινωνίας που είναι σε τροχιά αλλαγής σε πολιτικό, κοινωνικό, ηθικό επίπεδο. 

            Στον πρωταγωνιστικό ρόλο - έκπληξη του ανάπηρου ο ίδιος ο σκηνοθέτης, που διαθέτει τα εκφραστικά μέσα για να αποδώσει άριστα την σεξουαλική εμμονή του ήρωα.

"Terra em transe" ("Entranced earth") (Glauber Rocha) (1967)

     Ίσως ο καλύτερος Βραζιλιάνος σκηνοθέτης σε μία βαθιά πολιτική ταινία, που περιγράφει με το ιδιαίτερο και πλούσιο σε εικόνες, "περίεργα" πλάνα και αφηγηματικές γκονταρικές τεχνικές, στυλ του Cinema Novo - χωρίς εν τούτοις το σαρκαστικό χιούμορ να σπανίζει - τα πολιτικά πάθη και παθήματα αυτής της καθημαγμένης χώρας. 

    Οι πρωταγωνιστές είναι σύμβολα που μάχονται για τα πιστεύω τους ή για το τομάρι τους, οι λύσεις δεν προκύπτουν εύκολα και ίσως δεν υπάρχουν, καθώς η μάζα έρμαιο του θυμικού, της υποσχεσιολογίας, της προπαγάνδας και της εκκλησίας ισοπεδώνει την ατομικότητα, αλλά στον τελικό απολογισμό "η ομορφιά και η δικαιοσύνη" είναι αυτές που έχουν την καθοριστική βαρύτητα...