The war of the worlds (1953) (Byron Haskin)

     Μία κλασική b movie του φανταστικού, αποτελεί τη μεταφορά του περίφημου μυθιστορήματος του Ουέλς. Με πρωτοποριακά για την εποχή εφέ, στόρυ που επένδυε στο φόβο την εποχή του ψυχρού πολέμου, ωραία φωτογραφία, άψογη Technicolor, με χάρτινους ωστόσο πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες. Βλέπεται ευχάριστα παρότι αρκετά γερασμένη. Ο Σπήλμπεργκ επηρεάστηκε σε πολλά σημεία στη δική του βερσιόν του 2005.

Valerie and her week of wonders (1970) (Jaromil Jires)

     Ένα αλλόκοτο παραμύθι με πρωταγωνίστρια μία έφηβη, που διαδραματίζεται σε ακαθόριστο τόπο και χρόνο, δοσμένο με τεχνική μαεστρία και μέσα σε ονειρική ατμόσφαιρα από τον εκπρόσωπο του τσέχικου νέου κύματος Jires. Εμφανίζονται βαμπίρ, θίγονται θέματα θρησκείας, σεξ και συμβαίνουν αρκετά άλλα αλλοπρόσαλλα τινά. Μία ασυνάρτητη καίτοι γοητευτική - οπτικά τουλάχιστον - ταινία που αξίζει να ανακαλυφθεί.

“Zoo in Budapest” (Rowland V. Lee) (1933)

     Ο Ζάνι είναι ένας νέος που μεγάλωσε στο ζωολογικό κήπο της Βουδαπέστης, καθώς αρχικά έχασε τη μητέρα του και μόλις τριών ετών έμεινε πεντάρφανος, αφού ο πατέρας του που δούλευε στο ζωολογικό κήπο σκοτώθηκε από μία τίγρη. Το προσωπικό ανέλαβε την ανατροφή του, ώσπου ο ίδιος να πιάσει δουλειά εκεί. 

    Ο γεμάτος ενέργεια Ζάνι (πολύ καλός στο ρόλο ο Gene Raymond) ξέρει τα πάντα για κάθε ζώο, τα αποκαλεί όλα με το όνομά τους, γνωρίζει κάθε τους συνήθεια, τα φροντίζει όταν ασθενούν και πάντα έχει τον τρόπο να επικοινωνεί μαζί τους. Η ευαισθησία του για τα ζώα είναι τέτοια, που μόλις βλέπει γυναίκες στο ζωολογικό κήπο να φορούν γούνες, συνηθίζει να τις κλέβει και να τις καταστρέφει. 

      Μία φορά την εβδομάδα επισκέπτεται το ζωολογικό κήπο ένα ορφανοτροφείο θηλέων και ο Ζάνι έχει βάλει στο μάτι εδώ και λίγο καιρό την Έυα, την οποία υποδύεται η αστραφτερή εικοσάχρονη Λορέτα Γιανγκ. Όταν η Εύα αποφασίζει με συνεργούς τα άλλα κορίτσια του ορφανοτροφείου να τον συναντήσει και ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος κλέβει ξανά μία γούνα από μία επισκέπτρια του ζωολογικού κήπου, αλλά ο διευθυντής αποφασίζει αυτή τη φορά να τον παραδώσει στην αστυνομία, στήνεται ένα ενδιαφέρον και αγωνιώδες παιχνίδι κρυφτού, στο οποίο προστίθεται και ένα αγοράκι που το σκάει γιατί θέλει να ανέβει σε έναν ελέφαντα και δεν το αφήνουν. 

      Ο Ζάνι θα βρει την Εύα, θα εκφράσει την αγάπη του με την αδεξιότητα της ηλικίας του, που οφείλεται και στην έλλειψη εμπειρίας στις σχέσεις του με τους ανθρώπους και δη τις γυναίκες, και θα επαναπροσδιορίσει τη συλλογιστική του για την επικινδυνότητα των ζώων, αφού θα χρειαστεί να γίνει ήρωας στην τελική, αρκούντως ικανοποιητική και για σήμερα, σκηνή, όπου εκείνα παθαίνουν αμόκ και τα κάνουν όλα θρύψαλα, για να μπορέσει τελικά να μείνει με την αγάπη του. 

    Ο σκηνοθέτης κάνει καλή δουλειά και πολλές φορές παραλληλίζει τους ανθρώπους με τα ζώα ,παρεμβάλλοντας όμορφα close ups τους,  υπονοώντας τη συγγένεια των ειδών.  

        Μία ιδιαίτερη, ευχάριστη και ολοκληρωμένη ταινία, που ικανοποιεί όπως ένα ρομαντικό παραμύθι - σε αυτό συντελούν βέβαια και οι συμπαθείς συμπρωταγωνιστές, τα ζώα - και έχει και κάποιο - κολοβό βέβαια για την εποχή μας - φιλοζωικό μήνυμα.

"The housemaid" ("Hanyo") (1960) (Ki-Young Kim)

     

     Οι Κορεάτες έχουν παράδοση στις "άρρωστες" και περίεργες ταινίες. Η συγκεκριμένη είναι ένα καλτ κλειστοφοβικό, ψυχολογικό νουάρ, που πραγματεύεται την απιστία και τη σεξουαλική εμμονή, που βάζουν στη δίνη τους μία μικροαστική οικογένεια. 

          Οι ερμηνείες όλου του καστ είναι έξοχες. Η σκηνή του τέλους κυριολεκτικά κλείνει το μάτι στον θεατή και κάνει να ξεχαστούν οι υπερβολές του δεύτερου μισού της ταινίας.          

       Δίκαια θεωρείται μία από τις καλύτερες κορεάτικες ταινίες όλων των εποχών. Προτείνεται ανεπιφύλακτα, όμως αυστηρά για νυχτερινή θέαση και μόνο.

Τhe snow woman (Tanaka) (1968)     Τα φαντάσματα στην Ιαπωνία έχουν περίεργες συνήθειες. Συχνά προσπαθούν να διεισδύσουν στον κόσμο των ζωντανών και πολλές φορές ερωτεύονται με απροσδόκητες συνέπειες, ιδίως όταν είναι δέσμια ενός αδυσώπητα σκληρού κώδικα... Πρόκειται για την ίδια γυναίκα του χιονιού με αυτή του "Κwaidan" του Κομπαγιάσι στα 1964.         Παρά τα σεναριακά κενά και λάθη και τις κάποιες υπερβολές, η ταινία είναι ικανοποιητική εξαιτίας της υποβλητικής ατμόσφαιρας στα horror μέρη, των οπτικών εφέ, των δυναμικών γωνιών λήψης του Τανάκα και της ερμηνείας της πρωταγωνίστριας κυρίως, της οποίας ο χαρακτήρας φωτίζεται αρκετά.