"Insiang" (Lino Brocka) (1976)

     Ένα δυνατό, νοσηρό δράμα από τις Φιλιππίνες για μία φτωχή όμορφη νέα κοπέλα που ζει με την αυταρχική της μάνα, αφού ο πατέρας της τους εγκατέλειψε και βιώνει μία περιπέτεια που θα τη σημαδέψει ανεπανόρθωτα και θα έχει τραγικές συνέπειες. Ο σκηνοθέτης απεικονίζει με ωμό ρεαλισμό το ασφυκτικό περιβάλλον στις φτωχογειτονιές της Μανίλα και περιγράφει με ειλικρίνεια την αδιέξοδη ζωή των φτωχοδιάβολων, που ενώ ελπίζουν σε μία καλύτερη μοίρα,  τα όνειρά τους καταλήγουν να πνίγονται στη ρουτίνα της βιοπάλης, του ποτού, του τζόγου και της ανεργίας. Είναι η πρώτη φιλιππινέζικη ταινία που παίχτηκε στο φεστιβάλ των Καννών και θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίες του φιλιππινέζικου σινεμά.

“Gan” (“Wild geese”) (Shiro Toyoda) (1953)


     Ένα ατόφιο αριστούργημα από τον αδίκως αγνοημένο σκηνοθέτη Shiro Toyoda. Μία όμορφη νεαρή, που έχει ήδη πληγωθεί ερωτικά, αναγκάζεται να γίνει μαιτρέσα ενός τοκογλύφου, για να ξεφύγει από τη φτώχια που μαστίζει την ίδια και το γέρο πατέρα της. 

   Ο σκηνοθέτης βασισμένος σε ένα έξοχο σενάριο παρουσιάζει με αντικειμενικότητα τις έντονες κοινωνικές αντιθέσεις και την ανισότητα των φύλων στην Ιαπωνία. 

     Ο τοκογλύφος - έξοχος ο Eijirô Tôno - παρότι είναι ανεπιθύμητος από τη φτωχή κοινωνία, είναι αυτός στον οποίο αναγκαστικά καταλήγουν οι αναξιοπαθούντες, ωστόσο αφού ο θεατής μάθει την ιστορία του, δυσκολεύεται να ταχθεί εναντίον του. 


       Βέβαια η Hideko Takamine - που στην ταινία είναι στις μεγάλες της ομορφιές - είναι αυτή που φέρνει σε πέρας με τη χαρακτηριστική της δεξιοτεχνία το δύσκολο έργο να αποδώσει τον ταραγμένο συναισθηματικό κόσμο της ηρωίδας, καθώς πρέπει συγκρατημένα με στιγμιαίες ματιές και ανεπαίσθητες εκφράσεις του προσώπου να προσπαθήσει αρχικά να γίνει αποδεκτή από ένα εχθρικό περιβάλλον ως μαιτρέσα του τοκογλύφου, κατόπιν να υπομείνει την ταπείνωση του ξεπουλήματός της, που επετεύχθη με ασύστολα ψεύδη, για να μη δυσαρεστήσει τον πατέρα της και βέβαια υπό την απειλή της επιστροφής στην έσχατη ένδεια και τελικά να πιστέψει στο όνειρο του αληθινού, αλλά απαγορευμένου κοινωνικά, έρωτα με ένα φοιτητή.

“Cosa avete fatto a Solange?” (“What have you done to Solange?”) (Massimo Dallamano) (1972)


     Ένα πολύ καλό giallo είναι η ταινία αυτή, που ισορροπεί ανάμεσα στο μυστήριο και τον τρόμο. Ένας καθηγητής γυμναστικής σε ένα καθολικό σχολείο θηλέων έχει μία ερωτική περιπέτεια με μία μαθήτριά του και εκείνη σε κάποια στιγμή που βρίσκονται μαζί γίνεται μάρτυρας ενός στυγνού εγκλήματος, του οποίου όμως η αποκάλυψη θα βάλει σε κίνδυνο το γάμο του καθηγητή και θα τον κάνει νούμερο ένα ύποπτο για την τέλεσή του. Κατόπιν ο ίδιος θα βρεθεί να βοηθά την αστυνομία για την εξιχνίαση μιας σειράς εγκλημάτων από τον ίδιο δράστη, που το κίνητρό τους είναι αβέβαιο και δεν αποκαλύπτεται παρά στο τέλος της ταινίας. 

     Η ταινία όπως κάθε giallo που σέβεται τον εαυτό του περιέχει τολμηρές γυμνές σκηνές καθώς και κάποιες ωμής βίας. Η αντίθεση καθολικής πίστης - ηθικής και σεξουαλικής φύσης υποβόσκει και το modus operandi του εγκληματία ίσως είναι ένα χαρακτηριστικό σύμβολο αυτής της αντίθεσης.   

     Παρά τις μικρές ατέλειες και κάποια σφάλματα, το ενδιαφέρον του θεατή διατηρείται αμείωτο λόγω των ορθά κλιμακούμενων πλοκής και σασπένς και της πληθώρας των προσώπων που πληρούν τις προϋποθέσεις για να είναι οι δολοφόνοι. Η αλλόκοτη μουσική του Μορικόνε είναι κομβικής σημασίας για την ατμόσφαιρα της ταινίας.

"Nosotros los pobres" (Ismael Rodrigues) (1948)

     Κατατάσσεται από πολλούς κριτικούς ανάμεσα στις καλύτερες μεξικάνικες ταινίες όλων των εποχών. Όποιος περιμένει να δει ένα σινεμά με πολύπλοκους χαρακτήρες, ακαδημαϊκό, λιτό σε συναίσθημα ή κοινωνικά στρατευμένο, ίσως πέσει στον πειρασμό να θεωρήσει την ταινία υπερβολική ή μονοδιάστατο παρηγορητικό ευχολόγιο για τους κοινωνικά απόβλητους και ενδεείς.  Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, ο σκηνοθέτης αγγίζει το ευαίσθητο θέμα της φτώχειας δίχως να την αγιοποιεί ούτε να μυκτηρίζει, αναπαριστώντας με απλοϊκή πιστότητα τον κόσμο της μεξικάνικης φτωχολογιάς της εποχής του. Δυνατό σενάριο, πειστικές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο (ιδίως από την 11χρονη δεύτερη) Pedro Infante - Evita Munoz, μιούζικαλ πινελιές, λυρισμός και μελόδραμα σε σωστές δόσεις και τέλος η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά που ανθούν μέσα σε ένα μωσαϊκό αναξιοπαθούντων χαρακτήρων.

"Brighton Rock" (John Boulting) (1947)

     Ένα ξεχωριστό, δυνατό βρετανικό νουάρ, βασισμένο σε καλοδουλεμένο σενάριο του Γκράχαμ Γκρην, με τον εξαίσιο Ατένμπορο να προσφέρει ένα πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνείας ως ένας ψυχρός και αδίστακτος γκάνγκστερ, που θα κάνει οτιδήποτε προκειμένου να σκεπάσει τα ίχνη των εγκλημάτων του. Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία είναι πρώτης διαλογής, το καστ δεν υστερεί του Ατένμπορο, το σασπένς και η ένταση αξιοσημείωτες και η τελική σκηνή ιδιαζόντως ανέλπιστη...