"Nosotros los pobres" (Ismael Rodrigues) (1948)

     Κατατάσσεται από πολλούς κριτικούς ανάμεσα στις καλύτερες μεξικάνικες ταινίες όλων των εποχών. Όποιος περιμένει να δει ένα σινεμά με πολύπλοκους χαρακτήρες, ακαδημαϊκό, λιτό σε συναίσθημα ή κοινωνικά στρατευμένο, ίσως πέσει στον πειρασμό να θεωρήσει την ταινία υπερβολική ή μονοδιάστατο παρηγορητικό ευχολόγιο για τους κοινωνικά απόβλητους και ενδεείς.  Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, ο σκηνοθέτης αγγίζει το ευαίσθητο θέμα της φτώχειας δίχως να την αγιοποιεί ούτε να μυκτηρίζει, αναπαριστώντας με απλοϊκή πιστότητα τον κόσμο της μεξικάνικης φτωχολογιάς της εποχής του. Δυνατό σενάριο, πειστικές ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο (ιδίως από την 11χρονη δεύτερη) Pedro Infante - Evita Munoz, μιούζικαλ πινελιές, λυρισμός και μελόδραμα σε σωστές δόσεις και τέλος η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά που ανθούν μέσα σε ένα μωσαϊκό αναξιοπαθούντων χαρακτήρων.