Πώς μία "διαπραγμάτευση" επί αφηρημένων έως ταυτόσημων εννοιών μετατρέπεται σε μεγαλειώδη εθνική επιτυχία στα πλαίσια πάντα του "πολιτικά εφικτού"...

Διεκδικήσαμε αλλαγή τρόικας και συνεχίζουμε με τρόικα, "πρόγραμμα γέφυρα" αντί για κατάργηση του μνημονίου με ένα άρθρο, μιλήσαμε για δανειακή σύμβαση αντί για μνημόνιο (ενώ αυτά τα δύο είναι ένα και το αυτό), εναντιωθήκαμε λάβροι στην παράταση του δανείου βαφτίζοντάς το "ενδιάμεση συμφωνία". Πράγματι, ο  λαός μετά από τόσο σασπένς και τη διαφαινόμενη συναρπαστική τροπή της "υποχώρησης" της σκληροτράχηλης Γερμανίας, μπορεί να μιλά εθνικά υπερήφανος για μία ανέλπιστη και μοναδική στα χρονικά εθνική επιτυχία, πάντα βεβαίως στα πλαίσια του "πολιτικά εφικτού"...  Και ο όψιμα αντιμνημονιακός Πρόεδρος της Δημοκρατίας να ενώνει συμβολικά όλο το μνημονιακό πολιτικό κατεστημένο της χώρας με τον κατατρεγμένο λαό και να σημασιοδοτεί ότι κανείς από όσους ψήφισαν τα μνημόνια δεν θα τιμωρηθεί ποτέ.

Nous sommes Varoufakis!

Όσοι βαυκαλιζόμαστε ότι μπορεί να ασκηθεί ακόμα εθνική λαϊκή πολιτική, με σαφώς αποτυπωμένη τη λαϊκή εντολή (έστω και με τα μεγάλα ποσοστά αποχής και εντός του ισχύοντος καλπονοθευτικού συστήματος, με έναν λαό διαιρεμένο από προπαγάνδα, άγνοια, φόβους και μικροσυμφέροντα στη βάση ενός αλαλούμ προεκλογικού προγράμματος της νυν κυβέρνησης) στα πλαίσια διεθνών οργανισμών τύπου Διευθυντηρίου (βλ. Ε.Ε) - με το χαώδες Ευρωκοινοβούλιο υποχείριο του κορπορατισμού των βιομηχανικά αναπτυγμένων χωρών του Βορρά, με χώρες πλεονασματικούς πατρίκιους με πλήρη δικαιώματα και χώρες ελλειμματικούς πληβείους με μόνο υποχρέωσεις και κυρίως από τη χώρα που έχει το μουτζούρη στην Ε.Ε. , που καμία άλλη χώρα δε θέλει να πάρει τη θέση της - είμαστε αιχμάλωτοι των αυτιστικών ελπίδων για κάτι καλύτερο (χωρίς φυσικά να κινδυνέψει στο ελάχιστο η κοινωνικοοικονομική μας θέση) και του φόβου για τα «χειρότερα» (τα οποία δεν τα ξέρουμε και δεν τολμούμε ούτε καν να τα φανταστούμε, βλ. νόμισμα, bank run, πόλεμος, πραξικόπημα). Εξάλλου πόσο χειρότερη μπορεί να είναι η νέα κυβέρνηση από την προηγούμενη των δωσιλόγων? Ας αρκεστούμε λοιπόν να είμαστε θεατές στην παράσταση των νέων μας επαναστατικών «μετα-μεταπολιτευτικών» τηλεοπτικών ειδώλων, αγνοώντας τις ομάδες ιθαγενών και αλλοδαπών συμβούλων και τεχνοκρατών που έρπουν ολόγυρά τους, τα παλαιοκομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που βρίθουν ανάμεσά τους, ας ανακαλύψουμε για ακόμα μία φορά την "εθνική μας υπερηφάνεια" που στρουθοκαμηλίζει πίσω από το μπανάλ παιχνίδι με τις λέξεις του τύπου όχι μνημόνιο, αλλά «γέφυρα», όχι τρόικα, αλλά «θεσμικά όργανα». Ας περιμένουμε ως γνήσιοι λάτρεις του δράματος κροκοδείλια δάκρυα στο εγχώριο Κοινοβούλιο στο όνομα πάντα της εθνικής σωτηρίας, ας προσποιηθούμε ότι δεν πρόκειται να μας αγγίξουν ξανά τα επιτόκια, οι δημοσιονομικοί στόχοι, η νεοφιλελεύθερη ρητορική για «ανάπτυξη» και "πρωτογενή πλεονάσματα", τα διηνεκή δυσβάσταχτα μέτρα, οι ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα και ας λησμονήσουμε με τη σειρά τους το λογιστικό έλεγχο του χρέους, τη σύσταση επιτροπής για αναζήτηση ευθυνών για το πώς μπήκαμε στο μνημόνιο, τη μονομερή ή με προσφυγή στα διεθνή fora διαγραφή του χρέους ως επαχθούς, τη διεκδίκηση πολεμικών αποζημιώσεων και κατοχικού δανείου και την αιώνια δημοσιονομική επιτήρηση. Εξάλλου στην κρίσιμη μονομαχία με τον Ολλανδό, nous Grecs, nous sommes tous Varoufakis!

Aniki Bóbó (Manoel de Oliveira, 1942)

Ο Μανοέλ ντε Ολιβέιρα ήταν 34 χρονών όταν σκηνοθέτησε to 1942 αυτή την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, αφού είχε γυρίσει για μία δεκαετία ντοκυμαντέρ μικρού μήκους, για να επιστρέψει μετά το "Aniki Bóbó" για δύο δεκαετίες στα ντοκυμαντέρ, μέχρι την επόμενη ταινία μεγάλου μήκους. 106 ετών παραμένει ακάματος και σκηνοθετικά ενεργός. Αυτή η ταινία του, που πολλοί τη θεωρούν πρόδρομο του νεορεαλισμού και την καλύτερη του σκηνοθέτη, έφερε στο νου μνήμες από "Sciuscià", "The fallen idol", "Forbidden games". To σενάριο βασίστηκε σε μία ιστορία του  Jose Rodrigues de Freitas, το “Μeninos millonarios”. Το Οπόρτο είναι ρομαντικά μαγευτικό, το κάστινγκ άψογο, οι μικροί πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές παίζουν φυσικά, οι κινήσεις τους και τα βλέμματά τους καθηλώνουν, και η γλώσσα τους αλήτικη και μεγαλίστικη. Μία απλή ιστορία για την παιδική αθωότητα, που χάνεται και ξαναβρίσκεται μέσα από τη σύγκρουση με τις ενοχές, με τη μουσική να είναι εξαίσια και απόλυτα εναρμονισμένη με τις μεταβολές της ιστορίας. Μία ταινία για όσους θέλουν να ξανανιώσουν πάλι τη γεύση από τα παιχνίδια, τις σκανταλιές, τα όνειρα και τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα της παιδικής ηλικίας.