Όσοι βαυκαλιζόμαστε ότι μπορεί να ασκηθεί ακόμα εθνική λαϊκή πολιτική, με σαφώς αποτυπωμένη τη λαϊκή εντολή (έστω και με τα μεγάλα ποσοστά αποχής και εντός του ισχύοντος καλπονοθευτικού συστήματος, με έναν λαό διαιρεμένο από προπαγάνδα, άγνοια, φόβους και μικροσυμφέροντα στη βάση ενός αλαλούμ προεκλογικού προγράμματος της νυν κυβέρνησης) στα πλαίσια διεθνών οργανισμών τύπου Διευθυντηρίου (βλ. Ε.Ε) - με το χαώδες Ευρωκοινοβούλιο υποχείριο του κορπορατισμού των βιομηχανικά αναπτυγμένων χωρών του Βορρά, με χώρες πλεονασματικούς πατρίκιους με πλήρη δικαιώματα και χώρες ελλειμματικούς πληβείους με μόνο υποχρέωσεις και κυρίως από τη χώρα που έχει το μουτζούρη στην Ε.Ε. , που καμία άλλη χώρα δε θέλει να πάρει τη θέση της - είμαστε αιχμάλωτοι των αυτιστικών ελπίδων για κάτι καλύτερο (χωρίς φυσικά να κινδυνέψει στο ελάχιστο η κοινωνικοοικονομική μας θέση) και του φόβου για τα «χειρότερα» (τα οποία δεν τα ξέρουμε και δεν τολμούμε ούτε καν να τα φανταστούμε, βλ. νόμισμα, bank run, πόλεμος, πραξικόπημα). Εξάλλου πόσο χειρότερη μπορεί να είναι η νέα κυβέρνηση από την προηγούμενη των δωσιλόγων? Ας αρκεστούμε λοιπόν να είμαστε θεατές στην παράσταση των νέων μας επαναστατικών «μετα-μεταπολιτευτικών» τηλεοπτικών ειδώλων, αγνοώντας τις ομάδες ιθαγενών και αλλοδαπών συμβούλων και τεχνοκρατών που έρπουν ολόγυρά τους, τα παλαιοκομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που βρίθουν ανάμεσά τους, ας ανακαλύψουμε για ακόμα μία φορά την "εθνική μας υπερηφάνεια" που στρουθοκαμηλίζει πίσω από το μπανάλ παιχνίδι με τις λέξεις του τύπου όχι μνημόνιο, αλλά «γέφυρα», όχι τρόικα, αλλά «θεσμικά όργανα». Ας περιμένουμε ως γνήσιοι λάτρεις του δράματος κροκοδείλια δάκρυα στο εγχώριο Κοινοβούλιο στο όνομα πάντα της εθνικής σωτηρίας, ας προσποιηθούμε ότι δεν πρόκειται να μας αγγίξουν ξανά τα επιτόκια, οι δημοσιονομικοί στόχοι, η νεοφιλελεύθερη ρητορική για «ανάπτυξη» και "πρωτογενή πλεονάσματα", τα διηνεκή δυσβάσταχτα μέτρα, οι ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα και ας λησμονήσουμε με τη σειρά τους το λογιστικό έλεγχο του χρέους, τη σύσταση επιτροπής για αναζήτηση ευθυνών για το πώς μπήκαμε στο μνημόνιο, τη μονομερή ή με προσφυγή στα διεθνή fora διαγραφή του χρέους ως επαχθούς, τη διεκδίκηση πολεμικών αποζημιώσεων και κατοχικού δανείου και την αιώνια δημοσιονομική επιτήρηση. Εξάλλου στην κρίσιμη μονομαχία με τον Ολλανδό, nous Grecs, nous sommes tous Varoufakis!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου