"Patterns" (Fielder Cook) (1956)

     Μία δυνατή ταινία για τον αδίστακτο κόσμο των εταιριών, που γεννά δύσκολα να απαντηθούν ερωτήματα και έχει ένα απροσδόκητο τέλος, το οποίο ίσως να αποτελεί για τον σκηνοθέτη και τη λύση για να γίνουν πιο ανθρώπινες οι συνθήκες στο χώρο των επιχειρήσεων. Δυνατές ερμηνείες από Van Heflin και Ed Begley, με εξέχοντα τον Everett Sloane στο ρόλο του κυνικού και απάνθρωπου αφεντικού της εταιρίας.

"Shen nu" ("The goddess") (Yonggang Wu) (1934)

     Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Wu θεωρείται μία από τις καλύτερες κινέζικες ταινίες όλων των εποχών. Είναι ένα βωβό δράμα που περιγράφει την οδύσσεια μίας ιερόδουλης στην προσπάθειά της να αναθρέψει το παιδί της όσο γίνεται καλύτερα, διαχωρίζοντας το ρόλο της μητέρας από αυτόν της πόρνης. Ανυπέρβλητο εμπόδιο οι κοινωνικές συμβάσεις που θα οδηγήσουν στην τραγωδία. 

     Η ταινία στηρίζεται στην ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Ruan Lingyu, η οποία δίνει ένα μοναδικό ρεσιτάλ, αποφεύγοντας τον κίνδυνο να γίνει μελοδραματικά υπερβολική. Δυστυχώς η μοίρα της ήταν τραγική, καθώς αυτοκτόνησε το 1935, πριν κλείσει τα 25 χρόνια, θύμα - όπως και η ηρωίδα - της αυστηρής δομής της υποκριτικής και ανδροκρατούμενης κινέζικης κοινωνίας, αλλά και εκμετάλλευσης από τον Τύπο.

"Chronique d'un été" ("Chronicle of a summer") (Jean Rouch, Edgar Morin) (1961) 


     Ο ανθρωπολόγος και σκηνοθέτης Rouch σε συνεργασία με τον κοινωνιολόγο Morin με αυτό το πρωτοποριακό και επιδραστικό ντοκυμαντέρ - ενός είδους που ο Morin ονόμασε cinéma-vérité - βάζουν μπροστά στην κάμερα απλούς, καθημερινούς ανθρώπους, συναντώντας τους άλλοτε τυχαία στο δρόμο και άλλοτε επιλέγοντάς τους σκόπιμα με τη συναίνεση τους και σε αυτή την περίπτωση ψυχαναλύοντάς τους βαθύτερα. Αντλούνται σημαντικές πληροφορίες και απόψεις για φλέγοντα κοινωνικοπολιτικά θέματα της εποχής. Στο τέλος οι εκουσίως συμμετέχοντες στο ντοκυμαντέρ το παρακολουθούν και εκφράζουν τη γνώμη τους για αυτό και μεταξύ άλλων αναρωτιέται κανείς αν και κατά πόσο "αυθεντικό" μπορεί να είναι ένα ντοκυμαντέρ, όταν ο πρωταγωνιστής προσαρμόζει ανάλογα τη στάση του, ξέροντας ότι τον παρακολουθεί η κάμερα και κατ' επέκταση ένα ανθρώπινο κοινό.

Serpentine the true story of a serial killer’s reign of terror from Europe to South Asia (Thomas Thompson)

     Γνωστός και ως «Bikini killer», ο περιβόητος “serpent”, κατά τους οικείους του Charles Sobraj, κατά κόσμον ο άνθρωπος με τα δεκάδες ονόματα και τα δεκάδες διαβατήρια, ανήκει σίγουρα στην ελίτ των πλέον αινιγματικών, sociopath serial killers όλων των εποχών. Κοσμοπολίτης, ζεν πρεμιέ, με έφεση στις παράτολμες αποδράσεις και την τρυφηλή ζωή, ένας θρασύς, εγωπαθής ψεύτης, πολύγλωσσος, με γνώσεις καράτε, νομικής και ψυχολογίας, αυθεντία στους πολύτιμους λίθους, με έκδηλη αδυναμία στο τζόγο και το ασθενές φύλο, ένας άνθρωπος με δεκάδες προσωπεία, που μπορούσε να κινηθεί με άνεση σε πολυτελή ξενοδοχεία και να αναμιχθεί με χαρακτηριστική ευκολία με άτομα του διεθνούς jet set.
     Ο χώρος δράσης του εκτείνεται από το Παρίσι και κατά μήκος του περίφημου "hippie trail" - Κωνσταντινούπολη, Τεχεράνη, Καμπούλ, Δελχί, Κατμαντού, Γκόα, Μπανγκόγκ και Χονγκ - Κονγκ. Είχε διασυνδέσεις στο διεθνή υπόκοσμο, απαραίτητες για το «επάγγελμά» του, και φοβερη ικανότητα να χειραγωγεί αθώους στα σκοτεινά του σχέδιά είτε ως συνεργάτες είτε ως θύματα, ήταν μία ηγετική εγκληματική διάνοια, που φαίνεται ότι δεν είχε οργανωμένο σχέδιο να αποκτήσει πλούτο και να αποσυρθεί, ακριβώς επειδή το φανταχτερό του lifestyle και τα εφήμερα πάθη του δεν του επέτρεπαν να βλέπει μακρύτερα από το τώρα.
     Το βιβλίο συνδυάζει πραγματικά και μυθοπλαστικά στοιχεία, που ομως δεν αφαιρούν από το ρεαλισμό του και εμπλέκει περίτεχνα τις ζωές των θυμάτων με του "ερπετού", αφήνοντας να αιωρείται το ερώτημα αν ήταν μοιραίο ή απλή σύμπτωση η θανάσιμη συνάντησή τους μαζί του.
Το "ερπετό" κατά την ψυχολογική ανάλυση του συγγραφέα ήταν καμένο χαρτί από τη γέννησή του, καθώς δεν αναγνωρίστηκε παρά πολύ αργά από τον πατέρα του, μεγάλωσε χωρίς εθνικότητα και πάντα ένιωθε απορριπτέος, γι’ αυτό και από μικρή ηλικία έφευγε από το σπίτι και εξαφανιζόταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα - ίσως αναζητούσε τη γονεϊκή αποδοχή με το λάθος τρόπο.
     Το βιβλίο εκδόθηκε το 1979 και από τότε το εβδομηνταδυάχρονο σήμερα «Ερπετό» κατέγραψε στο βιογραφικό του μία ακόμα απόδραση από τις περιβόητες φυλακές Τιχάρ στο Νέο Δελχί το 1986, για να συλληφθεί και να ξαναφυλακιστεί σε λιγότερο από ένα μήνα - κάτι που όμως πιθανότατα αποτελούσε μία υπολογισμένη του κίνηση για να μην κινδυνέψει με θανατική ποινή για τα εγκλήματά του στην Ταϋλάνδη - κατόπιν την αποφυλάκισή του το 1997 για να ζήσει ελεύθερος μέχρι το 2003, όταν και συνελήφθη στο Νεπάλ και καταδικάστηκε σε ισόβια για εγκλήματά του εκεί. Ο αριθμός των θυμάτων του υπολογίζεται σε άνω των δέκα, χωρίς όμως να μπορεί κανείς να είναι βέβαιος.
     Ένα εκπληκτικό βιβλίο που διαβαζεται μονορούφι, καθώς το σασπένς κόβει την ανάσα και κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι την τελευταία σελίδα και πιθανόν μετά την ανάγνωσή του στο επόμενο ταξίδι σας να μη νιώθετε και τόσο ασφαλείς, όταν ένας γοητευτικός και εξυπηρετικός αγνωστος σας πλησιάσει...

"Berlin: Die Sinfonie der Grosstadt" ("Berlin: Symphony of a Great City") (Walther Ruttmann) (1927)

Καλοδουλεμένο μοντάζ, επιδέξιος και εμπνευσμένος χειρισμός της κάμερας, πλάνα μοναδικής ομορφιάς, εύστοχα οπτικά εφέ, κάνουν αυτό το άψογο βωβό ντοκυμαντέρ να οπτικοποιεί το φρενήρη ρυθμό μιας χαοτικής βιομηχανοποιημένης μητρόπολης, του Βερολίνου στη διάρκεια μίας ημέρας.

The history of Jazz (Ted Gioia)

Το έξοχο αυτό βιβλίο συνιστά μία πυκνή ιστορική αναδρομή που έχει ως αφετηρία τις απαρχές της τζαζ - με τις ρίζες της στα καταγώγια της Νέα Ορλεάνης - μέσα από την οποία παρελαύνουν όλα τα σημαντικά ονόματα με επιλεγμένες δισκογραφίες - ορόσημα και καταλήγει, αφού περιγράφονται όλα τα είδη της στη διαρκή εξέλιξή της στο χρόνο, στη σημερινή εποχή.

Οι μεγάλες μάχες στην ιστορία της τζαζ, bop εναντίον swing τη δεκαετία του 1940, East Coast εναντίον West Coast τη δεκαετία του 1950, free jazz εναντίον τονικής jazz στα 60’s, fusion εναντίον ακουστικής στα 70’s και η μάχη προοδευτικών εναντίον παραδοσιακών κατά τις δεκαετίες 1980 και 1990, είναι αυτές που αποδεικνύουν ότι η τζαζ παραμένει ζωντανή, και παρά το ότι κάποιοι περιμένουν διαρκώς από αυτή να σπάει μουσικά κατεστημένα, αυτή συνεχίζει να κυλά με το δικό της ρυθμό σαν ένα απρόβλεπτο ποτάμι χωρίς τέλος, έχοντας καταφέρει να ξεφύγει από το περιθώριο και το αυτοδίδακτο των μουσικών της και να περάσει στη μουσική εκπαιδευτική κοινότητα, τη βιομηχανική παραγωγή ταλέντων και στην εποχή των χορηγιών και των υποτροφιών.

Ο συγγραφέας αφού κάνει μία σύντομη αλλά περιεκτική ανάλυση των τεκταινομένων στη τζαζ σκηνή ανά τον κόσμο, εκτός των Η.Π.Α., παραθέτει μία ολοκληρωμένη βιβλιογραφία και τέλος προσθέτει το κερασάκι στην τούρτα, μία λίστα με προτεινόμενα από τον ίδιο σημαντικά κομμάτια της τζαζ ανά καλλιτέχνη με αλφαβητική σειρά για το θιασώτη που θέλει να εμβαθύνει σε αυτό το τόσο ξεχωριστό μουσικό είδος.