"Es geschah am hellichten Tag" ("It happened in broad daylight") (Ladislao Vajda) (1958)      Η ταινία βασίζεται σε μυθιστόρημα του Friedrich Dürrenmatt και παρακολουθεί την αγωνιώδη αναζήτηση για τον εντοπισμό ενός serial killer παιδιών στην Ελβετία. Έχει ευαίσθητο θέμα, πολύ καλή σκηνοθεσία, ικανές δόσεις βαθμιαία κλιμακούμενου σασπένς και στιβαρές ερμηνείες από τον πρωταγωνιστή, από τον Michel Simon και τον Gert Fröbe, ο οποίος έπαιξε αργότερα στο "Goldfinger". Όλα αυτά την κάνουν μία πολύ καλή ταινία του είδους.

"Mlad i zdrav kao ruza" ("Young and healthy as a rose") (Jovan Jovanovic) (1971)      Ταινία απαγορευμένη από τη λογοκρισία, είναι ένα one man show του Dragan Nikolic, που υποδύεται έναν αντικοινωνικό νεαρό, πρώην μέλος του κομμουνιστικού κόμματος με παραβατική συμπεριφορά στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο.     Η αντισυμβατική υπόθεση, αν και δεν έχει συνοχή, κρατάει το ενδιαφέρον με τον ξέφρενο, οργιώδη ρυθμό της ταινίας, την αεικίνητη κάμερα στο νευρώδες χέρι του σκηνοθέτη, τις αλλόκοτες, άναρχες εικόνες και το σαρκαστικό της χιούμορ.     Σατιρίζει την αμερικανική κουλτούρα της κατανάλωσης, της αλλοτρίωσης του sex, drugs and rock and roll , της φιλμικής προπαγάνδας και κοινοτυπίας και της εγκληματικότητας, χωρίς ωστόσο να χαρίζεται στη βιαιότητα και τον ισοπεδωτισμό του ολοκληρωτικού καθεστώτος της Γιουγκοσλαβίας της εποχής, αλλά ίσως έχει κάποια αδυναμία στο να κάνει ξεκάθαρο το μήνυμά της.     Η κρυπτική φράση στο τέλος της ταινίας από τον πρωταγωνιστή, που κλείνει το μάτι στον θεατή, αφήνει περιθώρια για πολλές ερμηνείες...

"Det stora äventyret" ("The great adventure") (Arne Sucksdorff) (1953)      Ένα εντυπωσιακό σκηνοθετικό επίτευγμα συνιστά αυτή η ποιητική ταινία, στην οποία πρωταγωνιστές είναι η φύση και τα ζώα και πλαισιώνονται από τα μέλη μίας οικογένειας που κατοικεί σε μία φάρμα στη Σουηδία. Περίτεχνο μοντάζ που μετασχηματίζει το υλικό σε μία συνεκτική συγκινητική ιστορία, λυρικό μουσικό θέμα, άψογη φωτογραφία και κάθε είδους μαγευτικά πλάνα ποικίλων μελών του ζωικού βασιλείου στις πιο ιδιωτικές, αστείες, ακόμα και στις δραματικές τους στιγμές, καθώς συναντιούνται, αλλά και συγκρούονται με τον άνθρωπο. Η τελική σκηνή έρχεται να επιστεγάσει αυτό το αριστούργημα με έναν ύμνο στη δύναμη της φύσης και στο θαύμα της ποικιλίας των ειδών της ζωής.

"Anjô-ke no butôkai" ("The ball at the Anjo house") (Kozaburo Yoshimura) (1947)      Το δράμα μίας οικογένειας αριστοκρατικής καταγωγής που παρακμάζει σε μία μεταπολεμική Ιαπωνία σε τροχιά κοινωνικής αλλαγής. Η έξοχη σκηνοθεσία του Γιοσιμούρα, το σφιχτοδεμένο σενάριο από τον Κανέτο Σίντο και το λαμπρό επιτελείο ηθοποιών αποδίδουν ολοκληρωμένα - ως επί το πλείστον - κάθε σκαλί της αυστηρά δομημένης ιαπωνικής κοινωνικής κλίμακας, η οποία όμως δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στα ανθρώπινα αισθήματα και στα νέα ήθη που εκκολάπτονται. Η μαγική σκηνή του φινάλε είναι απλά για σεμινάριο.