"La fête à Henriette" ("Holiday for Henrietta") (Julien Duvivier) (1952)

     Αν χαρακτήριζε κανείς αυτή την αλλοπρόσαλλα έξυπνη ταινία απλά μία ανάλαφρη κομεντί, σίγουρα δεν θα είχε αντιληφθεί το καυστικό σχόλιο του σκηνοθέτη για το σύστημα της κινηματογραφικής βιομηχανίας, τους περιορισμούς της και τη λογοκρισία που υφέρπει. Το πολύπτυχο ταλέντο του σκηνοθέτη, παρά τα όσα του καταλόγισαν, δεν εγκλωβίστηκε σε ένα κινηματογραφικό είδος και τον έκανε μία από τις όχι συχνές περιπτώσεις που δεν τυποποιήθηκαν και διέπρεψαν σε διαφορετικά είδη. 

  Δύο σεναριογράφοι με τελείως διαφορετικές προσωπικότητες και ιδέες, μετά την απόρριψη ενός "προκλητικού" σεναρίου τους, προσπαθούν να επανέλθουν με ένα καινούργιο και διαφορετικό. Πολλά ευτράπελα θα προκύψουν από αυτή την αντίθεση χαρακτήρων των δύο, καθώς ο θεατής είναι μάρτυρας στη δημιουργική διαδικασία συγγραφής του σεναρίου ενώ αυτό ξετυλίγεται και οπτικοποιείται σε διάφορες εκδοχές μέχρι την τελική κοινή τους απόφαση για το οριστικό κείμενο. 

        Η ιστορία του σεναρίου και της ταινίας αποτελεί στην ουσία ένα μάλλον απλοϊκό - πλην χαριτωμένο - παιχνίδι που συντίθεται εν μέρει από τις πλαστές ταυτότητες, πίσω από τις οποίες κρύβονται οι πρωταγωνιστές, και έχει ως αφετηρία την υπόσχεση του νεαρού φωτορεπόρτερ στη νεαρή αγαπημένη του Henriette για το πώς θα διασκεδάσουν μαζί στις 14 Ιουλίου, ημέρα εθνικής γιορτής και ταυτόχρονα των γενεθλίων της. Το αν θα μπορέσει να τηρηθεί η υπόσχεση, καθώς εμφανίζονται ενδιάμεσα κάποιοι πειρασμοί, θα το αποφασίσουν μετά από πολλές και αστείες διαμάχες οι δύο σεναριογράφοι και αφού φυσικά αυτολογοκριθούν "για το φόβο των Ιουδαίων".

      Μία διασκεδαστική ταινία που όμως ταυτόχρονα προκαλεί το θεατή να σκεφτεί εκτός καθιερωμένου πλαισίου και να αναρωτηθεί για τις πραγματικές δυνατότητες του σινεμά που ίσως ακόμα και σήμερα δεν μπόρεσαν να αφεθούν ολότελα ελεύθερες από την καθεστηκύια τάξη πραγμάτων και τα επικρατούντα ήθη.