Homo sapiens (Nikolaus Geyrhalter) (2016)

Στατικές εικόνες εσωτερικών χωρων αλλά και της φύσης, σε μία χώρα που δεν κατονομάζεται, εναλλάσσονται μπροστά στα έκπληκτα μάτια του θεατή, κάδρα όπου ακουστικά κυριαρχούν το θρόισμα του αέρα, ο ήχος της βροχής και η βοή της θάλασσας, ενώ μόνο το κελάηδημα ή το πέταγμα των πουλιών θυμίζει ότι υπάρχει κάτι ζωντανό και η ανθρώπινη παρουσία υποδηλώνεται αποκλειστικά από ετοιμόρροπα ή υπό διάλυση αντικείμενα τεχνικής επινόησης. 

Τανκς ακινητοποιημένα από αιώνες θαρρείς, πολεμικά πλοία σε αχρησία, οικοδομικά συγκροτήματα κενά και παρατημενα στη λήθη, σαρίδια που δεν μπορείς να καταλάβεις τι ήταν αρχικά και για ποιο σκοπό προορίζονταν, η ισορροπία τρόμου ανάμεσα στη φύση και την ανθρώπινη παρέμβαση, παρέμβαση που ο χρόνος μεταμορφώνει, μεταστοιχειώνει, εξαϋλώνει. 

Οι σοκαριστικές σκηνές εγκατάλειψης και ερήμωσης, νομίζεις ότι πάγωσαν στο χρόνο και γεννούν ανάμικτα αισθήματα μελαγχολίας, γαλήνης, καθώς και έναν προβληματισμό για τη φθαρτότητα των επίγειων ή για το μέλλον της ανθρωπότητας. 

Τα μουντά και σκυθρωπά πλάνα της φύσης μπορεί και να υποκρύπτουν εναν ενδόμυχο φόβο ή μία προφητεία για την εξαφάνιση του ανθρωπινου είδους, λόγω του διασάλευσης της φυσικής τάξης, αλλά ούτως ή άλλως αυτό το πολύ καλό ντοκυμαντέρ δε μπορεί να περιοριστεί σε μονοσήμαντες ερμηνείες.