“Buta to gunkan” (“Pigs and battleships”) (Shôhei Imamura) (1961)

Ο Imamura με αυτή την τόσο ιδιότυπη ταινία του διεισδύει στο χώρο του Ιαπωνέζικου υποκόσμου, σε μία εποχή που η αμερικάνικη στρατιωτική παρουσία ήταν η κινητήρια δύναμη στην άνθηση της παραοικονομίας της εν μέσω δύσκολης οικονομικής συγκυρίας μεταπολεμικής Ιαπωνίας. 

Ο νεαρός φίλόδοξος μικρο – μαφιόζος Κίντα (αξέχαστος στο ρόλο ο Hiroyuki Nagato) ονειρεύεται να γίνει σύντομα αρχηγός δικής του συμμορίας, αλλά τελικά γίνεται μία μαριονέτα στα χέρια της Γιακούζα , ένα απλό άθυρμα που στροβιλίζεται στη δίνη ισχυρότερων συμφερόντων, ενώ η φτωχή κοπέλα του προσπαθεί από τη μία να αντισταθεί για να μην πέσει στα δίχτυα της πορνείας και από την άλλη να τον βάλει στον ίσιο δρόμο. 

Η κάμερα του σκηνοθέτη κινείται με μαεστρία και ρυθμό και αγκαλιάζει τα έξοχα σκηνικά, ενώ το υποδόριο χιούμορ της ταινίας γίνεται αισθητό, κάποιες φορές με το αποτελεσματικό κοντράστ μουσικής και εικόνας και υποκρύπτει έναν ιδιοφυή όσο και διακριτικό σχολιασμό για την αντίθεση Αμερικής – Ιαπωνίας στην κουλτούρα και την οικονομική ισχύ, χωρίς όμως ο Imamura να παίρνει θέση για τα αίτια των ατυχιών που ενσκήπτουν. 

Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τους ανθρώπους και τα πράγματα όπως πραγματικά είναι, χωρίς να γίνεται μελοδραματικός, αφήνοντας παράλληλα ένα μικρό παράθυρο ανοιχτό στην ελπίδα. Διανθισμένη συν τοις άλλοις από κάποιες ξεκαρδιστικές σκηνές που θυμίζουν έντονα Φουκασάκου, η ταινία αυτή είναι μία ξεχωριστή εμπειρία.