“Touchez pas au grisbi” (Jacques Becker) (1954)

   Μία απλή γκανγκστερική ιστορία γίνεται με τη λεπτεπίλεπτα υφασμένη οικονομία του σεναρίου και τη σκηνοθετική δεινότητα του δεξιοτέχνη Becker ένα νουάρ – κόσμημα, μνημείο στη φιλία που μπορεί να ανθίσει ακόμα και στον υπόκοσμο και να αποδειχτεί ανθεκτική στο χρόνο και τις δυσχέρειες που αυτός γεννά. 

          Ο Gabin, ως συνήθως, άψογος ερμηνευτικά, ενσαρκώνει τέλεια το Μαξ, ένα μεσήλικα κακοποιό που πιστεύει ότι με την τελευταία μεγάλη μπάζα του έχει εξασφαλίσει την οριστική έξοδο από τον κόσμο του εγκλήματος, αλλά κάνει λάθος και θα αναγκαστεί να επανεκτιμήσει τι έχει πραγματικά προτεραιότητα γι’ αυτόν. Οι πάντα ωραίες και νεότερές του γυναίκες είναι γι' αυτόν εύκολα θηράματα, που παγιδεύονται με το χρήμα και αν έμεινε κάτι που να άντεξε στο χρόνο για αυτό τον ορκισμένο εργένη είναι οι ισχυροί δεσμοί φιλίας με τον πιστό του συνεργάτη, τον οποίο και θα κληθεί να σώσει, βάζοντας στην άκρη τον εγωισμό και θυσιάζοντας τα σχέδια του για απόσυρση. 

          Ο σκοτεινά ανέκφραστος Ventura είναι πολύ καλός στον παρθενικό του ρόλο ως κακός και εμφανίζεται σε ένα μικρό αλλά αξιοπρόσεχτο ρόλο και η νεαρή Jeanne Moreau - σίγουρα τα χαστούκια που μοίρασε ο Gabin και σε αυτήν σε μία χαρακτηριστική σκηνή ανθολογίας, της έμειναν αλησμόνητα.     

    Η κορυφαία σκηνή του φινάλε είναι γοητευτικά μελαγχολική, με τον Gabin να έχει πληροφορηθεί τα θλιβερά νέα και ενώ η αγαπημενη μελωδία του παίζει στο τζουκ μποξ, εκείνος ανταποκρίνεται στην αρχή αφηρημένα στο όλο αγωνία και ερωτηματικά βλέμμα της όμορφης συνοδού του, αφήνοντας το μαγεμένο θεατή να προσπαθεί να υποθέσει τι μπορεί να σημαίνει για αυτόν το τέλος μίας σχέσης φιλίας ζωής και κυρίως πώς αυτή οικοδομήθηκε στο χρόνο...