"Pixote" (Hector Babenco) (1981)

         Πριν από το «City of God” του Meirelles και πιθανόν ως επιρροή του υπήρξε αυτή η πολυβραβευμένη ταινία - σκηνοθετικό επίτευγμα, θεωρούμενη ως μία από τις καλύτερες βραζιλιάνικες ταινίες όλων των εποχών και σίγουρα η κορυφαία του αποβιώσαντος το 2016 Babenco. 

        Η ταινία ξεκινά με ένα πλάνο μιας φαβέλας του Σάο Πάολο και τον ίδιο τον σκηνοθέτη να παραθέτει στατιστικά στοιχεία για τους ανήλικους χωρίς στέγη και οικογένεια και όσους είναι έγκλειστοι σε σωφρονιστικά ιδρύματα στη Βραζιλία. Ακολούθως η κάμερα στρέφεται στον πρωταγωνιστή της ταινίας Ramos da Silva, ο οποίος στέκεται έξω απο την παράγκα του με τη μητέρα του και κάποια από τα εννιά αδέλφια του, με το σκηνοθέτη να αναφερει ότι οι ερασιτέχνες μικροί ηθοποιοί της ταινίας ανήκουν στην ίδια κοινωνική τάξη με το Ramos. 

      Μετά τη δολοφονία ενός δικαστή οι αστυνομικές αρχές κινητοποιούνται και προσάγουν ως υπόπτους ένα πλήθος παιδιών του δρόμου, μαζί και το μικρό Pixote και τους οδηγούν στο σωφρονιστήριο, όπου η κατάσταση κάθε άλλο από ειδυλλιακή είναι, καθώς σημειώνεται ένας βιασμός μεταξύ ανηλίκων με τον Pixote αυτόπτη μάρτυρα. 

           Η ταινία δεν φείδεται σκληρών εικόνων στο όνομα του ωμού ρεαλισμού, που πιθανόν να αντιβαίνουν στο politically correct πνεύμα της εποχής. Βλέπουμε τον Pixote να καπνίζει χασίς, να εισπνέει κόλλα, τους φύλακες να παρενοχλούν τους ομοφυλόφιλους έγκλειστους, αλλά και σπάνιες - πλην αξέχαστες - ρομαντικές στιγμές, όπως όταν ο μικρός πρωταγωνιστής χαζεύει τη δασκάλα που μαθαίνει γράμματα στους έγκλειστους ανήλικους, σημάδι ότι του λείπει η μητέρα του που τον εγκατέλειψε στους παππούδες του. 

           Οι αστυνομικοί μαζεύουν κάποια παιδιά ανάμεσά τους και τον Pixote και σκοτώνουν από εκδίκηση δύο ανήλικους. Η μάνα του ενός ανησυχεί και οι του σωφρονιστηρίου χρεώνουν το θάνατο σε καυγά με συγκρατούμενο του, τον οποίο, αφού αυτός απειλεί ότι θα τα βγάλει όλα στη φόρα, τον σκοτώνουν στο ξύλο. Αυτό προκαλεί την εξέγερση των ανήλικων και τελικά την ομαδική απόδραση. 

         Στο δεύτερο μέρος της ταινίας παρακολουθούμε τον Pixote μαζί με άλλους τρεις να σχηματίζουν ομάδα και να κάνουν κλοπές, να γίνονται βαποράκια για έναν έκφυλο εγκληματία, ενώ ένα ομοερωτικό ειδύλλιο πλέκεται στην παρέα (έξοχος στο ρόλο του ομοφυλόφιλου τραβεστί ο Jorge Juliauo), ώσπου ο Pixote μαχαιρώνει έναν πελάτη που δεν πληρώνει.

          Το τελευταίο μέρος της ταινίας ανήκει ολοκληρωτικά στη Marília Pêra - πέθανε το 2015 - του θαυμάσιου “Central station” του Walter Salles, η οποία κλέβει την παράσταση ως μία ξεθωριασμένης, ετοιμόρροπης - θα έλεγα - γοητείας γυναίκα της νύχτας, παγίδα για άντρες που αναζητούν ερωτικές περιπέτειες και καταλήγουν να τους ξαφρίζει η ανηλικη συμμορία. Κατακτά τον ένα της παρέας, ώσπου το κόλπο δεν πάει καλά και ο μικρός - εγκληματίας πια - Pixote μένει τελικά μόνος, αφού αναζητήσει ενστικτωδώς το μητρικό γάλα από το στήθος της. 

        Ο Ramos da Silva σκοτώθηκε στα 19 του χρόνια από πυρά αστυνομικών, αλλά με τη μοναδική ταινία της ζωής του πέρασε στην αθανασία, χαρίζοντας μία από τις πιο ολοζώντανες ερμηνείες από παιδί στην ιστορία του σινεμά.