“Il posto” (Ermanno Olmi) (1961)

      Έφτασε η μεγάλη ώρα για το νεαρό επαρχιώτη Ντομένικο να διεκδικήσει μία θέση εργασίας στο γειτονικό Μιλάνο. Μία τέτοια ευκαιρία σίγουρα δεν παρουσιάζεται συχνά στη ζωή ενός μικροαστού από τη Λομβαρδία, όπως λέει και ο πατέρας του στη σύζυγό του και υπερπροστατευτική - ως κλασική Ιταλίδα - μητέρα του Ντομένικο. 

    Πρώτα βέβαια η εταιρία υποβάλει σε - όχι και τόσο δύσκολα και κάπως κωμικά είναι η αλήθεια - τεστ τους επίδοξους και κυριολεκτικά κάθε ηλικίας υπαλλήλους, οι οποίοι ενδεχομένως, αν θα είναι τυχεροί, θα παίρνουν ένα μισθό ίσα – ίσα για να τα βγάζουν πέρα. 

    Ο Ντομένικο (αλησμόνητος στο ρόλο ο αδέξιος και εσωστρεφής Sandro Panseri) γνωρίζει μία χαριτωμένη συνυποψήφιά του και ελπίζει να προσληφθούν και οι δύο, για να την κατακτήσει. Τελικά προσλαμβάνονται και οι δύο, αλλά ο Ντομένικο πιάνει ένα προσωρινό πόστο βοηθού του υπεύθυνου για την αλληλογραφία, μέχρι να κενωθεί κάποια καλύτερη θέση. 

      Η αριστουργηματική αυτή ταινία - και μόλις δεύτερη μεγάλου μήκους - του αδίκως αγνοημένου Olmi δεν επιδιώκει να έχει happy end ούτε φλυαρεί, αλλά περισσότερο με το αψεγάδιαστο στυλ της και τα εκφραστικά βλέμματα των ερασιτεχνών ηθοποιών σε πρώτο πλάνο δίνει τον τόνο στο μήνυμά της. 

    Χαρακτηριστικές οι σουρεαλιστικές σκηνές των υπαλλήλων σε ένα στενόχωρο εργασιακό περιβάλλον, όπου η ρουτίνα και η αλλοτρίωση γίνονται πιο εμφανείς, καθώς ο σκηνοθέτης παρεμβάλει στιγμιότυπα της καθημερινής μίζερης και φτωχικής ζωής τους. Αξέχαστη είναι η κωμικοτραγική εικόνα ενός συνταξιοδοτηθέντος υπαλλήλου, ο οποίος - θύμα της συνήθειας - συνεχίζει να πηγαίνει καθημερινά στη δουλειά, για να περιμένει εναγωνίως το κουδούνι της λήξης. 

         Ο Ντομένικο με το θάνατο ενός υπαλλήλου θα πάρει τελικά τη θέση του στο λογιστήριο, με τους παλιότερους «συναδέλφους» να διαμαρτύρονται για την υπέρβαση της αρχαιότητας από το νεαρό εισβολέα και να διαγκωνίζονται να καταλάβουν το προνομιούχο πρώτο στη σειρά γραφείο που αρχικά του δόθηκε, αλλά η αριστουργηματική - α λα "400 χτυπήματα" - σκηνή του φινάλε και υπό τον μονότονο ήχο της μηχανής παραγωγής αντιγράφων δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις στον αντιήρωά μας, χωρίς ωστόσο να δίνει και οριστικό τέλος στην ελπίδα.