“Davandeh” (“The runner”) (Amir Naderi) (1984)

     Ο Αμίρο (εκπληκτικός στο ρόλο ο Majid Niroumand) είναι ένα αγόρι του δρόμου, χωρίς οικογένεια, που ζει σε ένα παρατημένο πλοίο και κάνει δουλειές του ποδαριού στο λιμάνι, ψάχνει για αντικείμενα αξίας στα σκουπίδια, μαζεύει μπουκάλια που πετούν οι επιβάτες των πλοίων στη θάλασσα, πουλά κρύο νερό, γυαλίζει παπούτσια των ταξιδιωτών που αποβιβάζονται. 

     Ιδιαίτερη εντύπωση του κάνουν τα κρουαζιερόπλοια και κυρίως τα αεροπλάνα - υπέρτατα σύμβολα φυγής από τη ζοφερή πραγματικότητα, στα οποία και φωνάζει χαιρετώντας τα, όταν τα βλέπει να φεύγουν. Στις στιγμές ξεγνοιασιάς κάνει ποδήλατο, παίζει μπάλα ή τρέχει με την παρέα του, άλλα αγόρια του δρόμου, κυνηγώντας τα τρένα. 

     Αγοράζει περιοδικά μόνο και μόνο για τις εικόνες των αεροπλάνων, ώσπου συνειδητοποιεί ότι πρέπει επιτέλους να μάθει ανάγνωση και γράφεται στο σχολείο. Ο αγώνας που δίνει για να αποστηθίσει το φαρσί αλφάβητο - χωρίς βέβαια να σταματήσει να παλεύει για τη βιοτή - δίνεται με εντυπωσιακές, άριστα μονταρισμένες εικόνες καθαρής ποίησης, χαρακτηριστική των οποίων μία που τον δείχνει να φωνάζει δυνατά πάνω σε βράχια που τα δέρνει η θάλασσα και ο άνεμος, ενώ λυσσομανά ο ήχος των κυμάτων εξαφανίζοντας σχεδόν τις κραυγές του. 

       Η τελική εκπληκτική, αλληγορική σκηνή του αυτοσχέδιου αγώνα δρόμου, στον οποίο παίρνει μέρος όλη η παρέα του Αμίρο και όπου όλα είναι επιτρεπτά για να νικήσεις, είναι μία επιβράβευση ενός άθλου που μόνο η ανθρώπινη θέληση  μπορεί να πραγματοποιήσει και είναι παράλληλα ένας ύμνος στην ανθρώπινη αλληλεγγύη, αφήνοντας ορθάνοιχτο το παράθυρο στην ελπίδα σε ένα αριστούργημα του ιρανικού σινεμά που προκαλεί ρίγη συγκίνησης.