“Les glaneurs et la glaneuse” (“The gleaners and I”) (Agnès Varda) (2000)

     Ο τρόπος που το ξεχωριστό και γεμάτο ανθρωπιά ντοκυμαντέρ αυτού του ανήσυχου πνεύματος και βλέμματος, της Varda, από εκεί που ξεκινά με θέμα τους "glaneurs" (τις σταχυομαζώχτρες του παλιού καιρού) - με αφορμή ένα ζωγραφικό πίνακα του Millet - μετατρέπεται σε ένα εύστοχο σχόλιο για τον καταναλωτισμό, τις κοινωνικές αντιθέσεις, τον ατομικισμό και την αδιαφορία για το συνάνθρωπο που γεννά το καπιταλιστικό σύστημα, σε αντιπαραβολή με τις ποσότητες φαγητού, υλικών και προϊόντων που πετάμε αλόγιστα, είναι αν μη τι άλλο οξυδερκής. 

     Η σκηνοθέτιδα ακολουθεί ανθρώπους - μοντέρνους glaneurs, που συγκομίζουν περισσευούμενους καρπούς και φρούτα, που τρώνε από τα απομεινάρια των σούπερ μάρκετ και των λαϊκών αγορών, μαζεύουν χαλασμένες και παρατημένες συσκευές, τις επιδιορθώνουν και τις κρατούν ή τις πωλούν ή τις χαρίζουν ή ακόμα και κάποιους που χρησιμοποιούν σκουπίδια για να κάνουν τέχνη και μας κάνει να αναρωτηθούμε για τις αξίες του «πολιτισμού» μας, ιδίως σήμερα που η παγκόσμια οικονομική κρίση βαθαίνει και πλήττει ανεπανόρθωτα όλο και περισσότερους. 

          Η κατά το γύρισμα εβδομήντα δύο χρονών -νέα Varda σε κάποιο σημείο του ντοκυμαντέρ όντας μέσα σε ένα αυτοκίνητο, με παιγνιώδη διάθεση κρατά την κάμερα με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο «αρπάζει» τα φορτηγά που περνάνε, υποδηλώνοντας ότι είναι και αυτή ως σκηνοθέτιδα μία "glaneuse", μία μαζώχτρα στιγμιοτύπων.