“John og Irene" (“John and Irene”) (Asbjørn Andersen) (1949)

     Πρόκειται για ένα εξαιρετικό, στιβαρό δανέζικο νουάρ, που εστιάζει περισσότερο στη σχέση ενός νεαρού ζευγαριού, που προσπαθεί να βγάλει τον επιούσιο, χορεύοντας ντουέτο σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, οργώνοντας τη Σκανδιναβία για να κλείσει δουλειές συνήθως για λίγες μόνο μέρες. 

     Η ταινία ξεκινά με τον Τζων να μπαίνει στο αστυνομικό τμήμα και να αφηγείται την υπόθεσή του στις αρχές... Η σχέση του με την Ιρένε, που ήταν γέννημα παθιασμένου έρωτα, περνά κρίση, τουλάχιστον από την πλευρά της Irene, η οποία κουρασμένη από το κυνήγι του μεροκάματου αρχίζει να αμφιβάλλει για το ταλέντο τους, για την αγάπη τους. 

     Ο ρομαντικός και υπομονετικός Τζων από την πλευρά του, δεν επιτρέπει στη μιζέρια να τον κυριεύσει, νιώθει ερωτευμένος όπως στην αρχή της σχέσης τους και εξακολουθεί να πιστεύει στις ικανότητές τους στο χορό και σε ένα καλύτερο μέλλον. 

     Όταν η Ιρένε του ανακοινώνει πως είναι έγκυος και ότι δε σκοπεύει να κρατήσει το παιδί, επειδή τα οικονομικά τους δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο, ο John, που θέλει οπωσδήποτε να κρατήσουν το παιδί, αφού χτυπά μάταια πόρτες για δανεικά, αποφασίζει να κάνει κάτι το επικίνδυνο για να προλάβει το τελεσίγραφο που του θέτει η Ιρένε. 

    Η ενέργειά του αυτή όμως θα τον αναγκάσει να πει ψέματα για πρώτη φορά στην καλή του, θα τον φέρει αντιμέτωπο με δυσβάστακτες τύψεις συνείδησης, αλλά και θα πυροδοτήσει μία αναπάντεχη τραγική αντίδραση από την πλευρά της. 

      Άψογη είναι η σκηνοθεσία, με αρκετά πλάνα από πόλεις της Σκανδιναβίας της εποχής, παρότι πρόκειται για παραγωγή με πενιχρά οικονομικά μέσα. Η πολύ καλή χημεία ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό δίδυμο, η ωραία φωτογραφία και η συγκινητική υπόσχεση του τέλους συντείνουν στο αξιοθέατο της ταινίας. 

   Ένα απόσπασμα από το διάλογο του τέλους είναι χαρακτηριστικό: “ – (Ιρένε) Ό,τι κάναμε είναι τρομερό. Τρομερό. – (Τζων) Ναι, πώς έγινε? Κανένας μας δεν είναι κακός. Δεν είμαστε εγκληματίες. Δε θέλουμε να είμαστε. – (Ιρένε) Αγαπιόμαστε. – (Τζων) Ναι, αγαπιόμαστε. Είναι δικό μου λάθος. Είναι δικό μου λάθος. – (Ιρένε) Όχι, δεν είναι δικό σου λάθος. Ούτε είναι λάθος μου. Ήσουν πολύ αδύναμος για να με αντιμετωπίσεις. Και εγώ ήμουν πάρα πολύ σκληρή μαζί σου. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να φέρονται ο ένας στον άλλο έτσι. Πρέπει να είναι καλοί και στα μικρά και στα μεγάλα ζητήματα. Διαφορετικά τα πράγματα πάνε στραβά. Διαφορετικά ανοίγουμε την πόρτα σε κάτι που ζει βαθιά μέσα σε όλους μας. Ναι, μπορεί να βρεθεί μέσα σε όλους μας. Μπορείς να με συγχωρήσεις Τζων? – (Τζων) Όχι, εσύ πρέπει να με συγχωρήσεις...»