Documenteur" (Agnes Varda) (1981)

   “Το να χωρίζεις από έναν άντρα σημαίνει να είσαι εξόριστη ανάμεσα σε όλους τους άντρες” λέει, προλογίζοντας την ταινία η Delphine Seyrig, ενώ ο φακός της Varda αναζητά ανάμεσα στον κόσμο διαφόρων φυλών και εθνικοτήτων που ψαρεύει και χαζεύει στη γκρίζα αποβάθρα της Venice την πρωταγωνίστρια με το γιο της. 

  H Έμιλυ είναι μία Γαλλίδα που δουλεύει ως δακτυλογράφος για μία σκηνοθέτη τον καιρό της απουσίας της και προσπαθεί να εγκλιματιστεί στην Καλιφόρνια με το γιο της, ενώ ταυτόχρονα πασχίζει να ξεπεράσει τον πρόσφατο χωρισμό της, που είναι φανερό ότι της κόστισε ψυχικά. 

   Η μητέρα θα προσπαθήσει σκληρά να απογαλακτίσει το γιο της και να τον κάνει να σταθεί στα πόδια του, ενώ ο πόνος της έλλειψης που βιώνει στο τέλος ίσως δεν τη λυγίσει καθώς θα αντλήσει δύναμη από το μητρικό της ένστικτο, πηγαίνοντας να χορέψει με το γιο της πόλκα, κάτι που συνηθίζουν να κάνουν όταν η θλίψη τους χτυπά την πορτα! 

 Αυτή η απλή ιστορία με την ευαίσθητη ματιά της σκηνοθέτριας απογειώνεται και μετουσιώνεται σε μία λεπτομερή ανατομία της γυναικείας φύσης, ενώ συντείνει σ’ αυτό ο σκηνοθετικός τρόπος και η τεχνική που πετυχαίνουν να συνδυάσουν τον εσωτερικό μονόλογο της πρωταγωνίστριας με τις κατάλληλες εικόνες. 

 Παράλληλα απεικονίζονται και ντοκουμαντερίστικα στιγμιότυπα από τα πρόσωπα μεταναστών, που ψάχνουν μία καλύτερη τύχη, αλλά φαίνεται δύσκολο να τη βρουν στις Η.Π.Α. Βέβαια, ο απομυθοποιητικός τίτλος της ταινίας «Docu – menteur (ψεύτης) έχει να κάνει με τις αμφιβολίες της σκηνοθέτριας για την πιστότητα του μέσου της τέχνης της, ενώ και η Έμιλυ αναρωτιεται αν η ζωή μιμείται την τέχνη ή η τέχνη τη ζωή. 

 Ερμηνείες εκπληκτικά φυσικές και αβίαστες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο που έχει άψογη χημεία, αφενός από τη Sabine Mamou, που με τα εκφραστικά της μάτια συγκινεί, ενώ στο ρόλο του γιου παίζει αριστουργηματικά ο πραγματικός γιος της Varda προσφέροντας γοητευτικά και ιδιόρρυθμα ώριμες μέσα στην παιδικότητά τους ατάκες. 

   Η πολύ προσωπική αυτή ταινία της Varda συνιστά ένα μικρό κόσμημα, όπου η εναλλαγή σιωπής και λέξεων σε απόλυτο συνταίριασμα με τη δύναμη της εικόνας συνθέτουν τον καμβά μίας ιστορίας που κατακλύζει την ψυχή του θεατή με συναισθήματα - η φράση «an emotion picture” δε συνοδεύει τυχαία τον τίτλο της ταινίας…